Zo ontploeter je: Tikkie terug, spring in de leegte!

19.02.2018

Waarom moeten we zoveel? Zelfs als we vrij zijn. Dat stemmetje dat steeds weer roept: meer, meer, meer. Wordt het niet eens tijd voor een tikkie terug? In het magazine Vrij Nederland schrijft journalist Annemiek Leclaire daar een interessant stuk over.

Volgens Leclaire zweren steeds meer mensen bij planningen, actielijstjes en een bomvolle agenda. "Toch moet je oppassen dat je dag er niet binnen de kortste keren uit gaat zien als een reeks ‘moetjes’ waarin zelfs een bezoek aan vrienden een project wordt," analyseert de journaliste.

Even op Facebook, maar waarom?

In het verhaal van Leclaire wordt een interview aangehaald van de Britse arbeidspsycholoog Tony Crabbe, die vertelde in het NRC Handelsblad aan haar hoe een dergelijke drukte werkt: “Als je maar vaak genoeg iets opzijschuift dat echt belangrijk voor je is, ontstaat er een verwijdering van alles wat ooit plezier en energie gaf. Als zich dan een stil moment aandient, weet je niet meer wat je moet doen; er ontstaat een gevoel van leegte, die met nog meer loze drukte wordt gevuld: even op Facebook, even op LinkedIn.”

Hoe ontploeter je?

Dat gevoel ‘altijd aan te staan’, zegt Leclaire, komt volgens Tony Crabbe door de overtuiging dat we aan onszelf moeten blijven werken tot we erbij neervallen. Steeds is er dat stemmetje: ‘Je kúnt beter dit en je kúnt beter dat. Je kunt een betere moeder zijn (of vader), je kunt een leukere relatie hebben, gezonder eten, sportiever zijn, creatiever worden, beter presteren in je werk, als je maar meer je best zou doen.’ Leclaire stelt zichzelf de vraag hoe je dat kunt doorbreken. Hoe zorg je ervoor dat je niet verdwaalt in alles wat je moet. Hoe kom je uit je eigen geploeter?

Accepteer je beperkingen

De oplossing, zo schrijft de journaliste van Vrij Nederland in haar artikel, is te vinden in veelgelezen en gehoorde filosofen en psychologen, zoals Alain De Botton en Kris Pint. Dat ligt in het accepteren van je beperkingen en eenvoudig tegen jezelf kunnen zeggen dat je niet alles kunt, dat niet alles kan. Leren omgaan met je tekortkomingen dus. Door Kris Pint wordt dat zelfs ‘de essentie van het menszijn’ genoemd, legt Leclaire uit, omdat onvolkomenheden ons kunnen helpen niet te verdwalen in alle mogelijkheden.

Persoonlijke ontwikkeling

Uit het artikel van Leclaire blijkt dat je voor de omgang met die beperkingen woorden kunt gebruiken als ‘verzoening’, ‘berusting’ en ‘gelatenheid’. De journaliste citeert de Vlaamse filosoof Damiaan Denys in deze context: ‘De wijze waarop je je tot het tekort verhoudt, daar zit de persoonlijke ontwikkeling in, dat is het interessante drama van het menszijn. De weg, niet de bestemming. En nee, dat hoeft geen groeimodel te zijn, daarin zit geen ‘beter, bij.’

Maak harde keuzes

Volgens Leclaire, die daarvoor het gedachtengoed aanhaalt van diverse wetenschappers, heeft de volgende stap die je moet zetten te maken met de intensivering van aandacht en gevoel. Leclaire: "dat begint door harde keuzes te maken voor wat je op een dag wilt doen (en vooral niet meer!), en daar met volle kracht op in te zetten." Dat vereist, zo beweren de eerdergenoemde filosofen en psychologen in het artikel in Vrij Nederland, een regelmatig terugkerend zelfonderzoek naar wat op dít moment voor jou de meeste waarde heeft, en alleen daarnaar te handelen.

Deal met de lege plekken in je agenda (geniet van het niks doen)

Wat naar het idee van de journaliste ten slotte overblijft is de zorg voor lege momenten in je leven en de ruimte in je dagen, waar je mee moet leren omgaan. Leclair: "oningevulde tijd om alles weer eens opnieuw te bedenken, afstand te houden van hoe andere mensen de dingen doen, die niet klakkeloos te imiteren en om ruimte te laten voor het onbekende en onverwachte."

Makkelijker gezegd dan gedaan, maar het is de moeite van het proberen waard. Of zoals Annemiek Leclaire stelt: "Slechts één addertje onder het gras: Pas op dat je er niet meteen weer een programma van maakt."

 

Bron: Vrij Nederland

 

goed verhaal in het nieuws moet je zien volgens mij vertel ...